.

برای رفتن به سایت آمازون اینجا کلیک کنید

مهمان سه شعر از این مجموعه باشید.

 1

 جمهوریِ غمگینِ من! چشمهایت کجاست؟

 دستهایت را به کدام تابوت دنیا تبعید کرده اند؟

 بی تو

 سالهاست

اشکهایم را زنده زنده

درتابوت های جهان دفن می کنم

جغرافیای یتیم من

 نشر شده

در هر مرز بی سرباز

 پیامبرت کجاست؟

به کدام تاریخ

معجزه خواهد کرد؟

 زیباترین خاکِ تنها !

 زیباترین شعرغربت!

 بی تو

 آرامشم تنها

زبان مادری است

 و این شعر

 که تنهایی ام را

 در آغوش می گیرد

 و احساس زخم دیده ام را

 پناه می دهد...

 2

 مارکس گرسنه مرد

 اقتصاد زنده شد

 گراهام بل با زن کرش

 صدا های جهان را عقد بست

 ادیسون با نخ دکمه پیراهنش

 همه را با هم وصال داد

 شرق غمگین من

هنوز می گوید: تو اهل کجایی؟

 چرا لباست مردانه نیست؟

 3

 زاده شدم

 یک کلمه اضافه شد بر جهان

 نه تنها یک کلمه!

همان نخستین اشک هایم

دایره المعارفی بود لبریز از معانی و سوال

 حالا عارفان دنبال نخستین عشق می گردند

 باستان شناسان دنبال نخستین استخوان

 شاعران دنبال نخستین واژه!

 و من دنبال نخستین زنی هستم که

 نخستین گریه هایم را تقدیم دامنش کردم...

بی زبانم من! زبانِ مادری را پس دهید

گریه کردم تا سحر در شعرهای رودکی

سرزمینم را سمرقند و بخارا پس دهید

بوی جوی مولیانِ من رگِ خونِ منست

خالِ زیبا را به خال روی زیبا پس دهید

تنُگ ها را اعتباری نیست دیگر خوبِ من

ماهیانِ تشنه را لطفا  به دریا پس دهید

زندگی از آب خالی شد خیابان از درخت

عاصی ام این باد عاصی را به صحرا پس دهید

هیچ مجنونی نمی بینم دراین شهر شما !

ای رفیقان عشق مجنون را به لیلا پس دهید

***

Аз фироқат дар сиёҳӣ кӯр шуд чашмони ман

Безабонам ман! забони модариро пас диҳед

Гиря кардам то саҳар дар шеърҳои Рудакӣ

Сарзаминамро Самарқанду Бухоро пас диҳед

Бӯи ҷӯи мӯлиёни ман раги хуни манаст

Холи зеборо ба холи рӯи зебо пас диҳед

Тунгҳоро эътиборе нест дигар хуби ман

Моҳиёни ташнаро лутфан ба дарё пас диҳед

Зиндаги аз об холи шуд хиёбон аз дарахт

Осиям ин боди осиро ба саҳро пас диҳед

Ҳеч маҷнуне намебинам дар ин шаҳри шумо!

Эй рафиқон ишқи маҷнунро ба Лайло пас диҳед

جمهوری غمگین من در سایت آمازون: 

داریوش رجبیان

"جمهوری غمگین" رستم عجمی سرزمینی است بریده از خود اما آشفته از این دوری و مشتاق رسیدن به خود و خودی؛ سرزمینی که رسم‌الخطش هم عامل این بریدگی و جدایی است. رستم عجمی از معدود شاعران تاجیکستان است که تا کنون مجموعه‌های شعرش را صرفاً به خط فارسی منتشر کرده و "جمهوری غمگین من" نخستین دفترچۀ شعر اوست که به دو خط فارسی و سیریلیک در لندن منتشر شده‌است. دو مجموعۀ قبلی این شاعر جوان را انتشارات انجمن قلم ایران و نشر تکا در تهران به خط فارسی منتشر کرده‌اند. "جمهوری غمگین من" نخستین تجربۀ چاپ اشعار چامه‌سرایان تاجیکستان به دو خط در لندن است که به اهتمام انتشارات "ایچ اند اس میدیا" H&S Media انجام گرفته.این مجموعه در آن سوی خط مخاطبی دارد که گاه معشوقش است و گاه موطن شاعر و معشوقش، اما موضوع گفتمان سرزمینی است که به جبر روزگار از هویت خود دور افتاده و در غم غنوده و یارای رسیدن به خود را ندارد. شاعر کتاب می‌شود تا این آلام را بازگوید:

قلبم را به معتبرترین انتشارات جهان خواهم داد
به نام دوشنبه‌های غمگینم
چاپش خواهم کرد
حالا در دستان تو
با نبض‌هایم کتابی شده‌ام
انگشت‌هایت را
روی واژه‌هایم می‌گذاری
و من سطرهایی هستم که به چشمان بی‌قرار تو نگاه می‌کنم ...

موهای بلند طلائ ات 
گهگاهی
روی جلدم می‌ریزد
و حالا من کتاب بی‌قرارم...
و تو هنوز به واژه‌های من فکر می‌کنی...

و شاعر، پریشان از پریشانی‌ها، به شعر خود پناه می‌برد:

جغرافیای یتیم من
نشرشده
در هر مرز بی‌سرباز
پیامبرت کجاست؟
به کدام تاریخ
معجزه خواهد کرد؟
زیباترین خاکِ تنها!
زیباترین شعرغربت!
بی تو
آرامشم تنها
زبان مادری است
و این شعر
که تنهایی‌ام را
در آغوش می‌گیرد
و احساس زخم‌دیده‌ام را
پناه می‌دهد...

احساس یتیم بودن در مجموعه موج می‌زند و "یتیم" بسامد قابل توجهی دارد:

خاک پاکدامن من!
به زودی
تو را همه خواهند شناخت...
واژه‌هایت را که در خاک یتیم
پنهان شده‌اند

همانند احساس دلتنگی برای زبان مادری، همراه با شمه‌ای از امید:

دیر به دنیا آمدم
دلم تنگ می‌شود برای زبان مادری‌ام
می‌دانم
واژه‌های غمیگن من
به‌زودی
رستگار خواهند شد...

و دوباره در یأس فرو می‌رود و رستمانه به شغاد می‌اندیشد:

...امّا تلف شدیم؛ گناهی نداشتیم
شب پشت شب سحر شد و ماهی نداشتیم
رستم شدیم و آخرِ شهنامه خوش نبود
مُردیم لحظه¬لحظه و چاهی نداشتیم
چون رود آمدیم به هر پستی¬ای فرود
چون آبشار، جز دره راهی نداشتیم
می¬خواستیم مَرد بمانیم همچو کوه
پنداشتیم و پشت و پناهی نداشتیم...

حس غربت خصیصۀ اصلی این دفترچۀ شعر است؛ حس غربت شاعری در وطن ِ خویش غریب. او رفتار روزگار را با پندار و کردار خود یکی نمی‌بیند و خودش را خورشیدی تبعیدشده در روز می‌انگارد که محکوم به سوختن و ساختن است و به پیکار شب می‌رود. و همچنان می‌ترسد از این که مبادا خودش نباشد؛ مبادا در حال اجرای برنامۀ فردی دیگر باشد و جدل می‌کند که همانا خودش بماند:
می‌ترسم از این که به تو نگاه کنم
می‌ترسم از این که سرم را پایین نگه دارم
می‌ترسم از این که تو نباشی
می‌ترسم از این که من خودم نباشم
هر پاره از شعر رستم عجمی انبانی از پرسش است که بر خوان روزگار تاجیکان پهن شده:
زاده شدم
یک کلمه اضافه شد بر جهان
نه تنها یک کلمه
همان نخستین اشک‌هایم
دایره‌المعارفی بود، لبریز از معانی و سؤال

و گاه رستم به واقعیت‌های بی‌عاطفۀ روزگار به حدی نزدیک می‌شود که واژگانش به شعور ما یورش می‌برند و با لگد آن را بیدار می‌کنند:
وقتی تو نیستی
دست‌های من دیکتاتور می‌شوند
به هم می‌پیچند
مرا تازیانه می‌زنند
و انگشتان جلادم
پی در پی با آتش سیگار نفسم را می‌برند
نفس رستم عجمی اما با این نفس‌ها تازه آغاز می‌شود تا نفسی تازه بر پیکر نحیف پارسی فرارود بدمد. در این مجموعه به گزینش خود شاعر برخی از تازه‌ترین آفریده‌های سنتی و نوین او گرد‌آوری شده است. این دفترچه راهی است به جمهوری غمگین شاعر که در ابیات او گریه می‌کند.

جمهوری غمگین من
رستم عجمی
ناشر: H&S Media
۱۸۰ صفحه
۱۵ دلار
تاریخ انتشار: ۱۰ آوریل ۲۰۱۲

Се шеър бо садои худам ва муъарифии тозатарин маҷмуъа шеърам чопи " H&M Media " Ландан дар Сойтӣ Ҷадид Онлайн

Дориюши Раҷабиён

"Ҷумҳурии ғамгин"- и Рустами Аҷамӣ сарзаминест бурида аз худ, аммо ошуфта аз ин дурӣ ва муштоқи расидан ба худу худӣ; сарзамине, ки расмулхатташ ҳам ъомили ин буридагию ҷудоист. Рустами Аҷамӣ аз маъдуди шоъирони Тоҷикистон аст, ки то кунун маҷмӯъаҳои шеърашро сирфан ба хатти форсӣ мунташир карда ва "Ҷумҳурии ғамгини ман" нахустин дафтарчаи шеъри ӯст, ки ба ду хатти порсию пириллик дар Ландан мунташир шудааст. Ду маҷмӯъаи қаблии ин шоъири ҷавонро интишороти "Анҷумани қалами Эрон" ва нашри "Тако" дар Теҳрон ба хатти форсӣ мунташир кардаанд. "Ҷумҳурии ғамгини ман" нахустин таҷрубаи чопи ашъори чомасароёни Тоҷикистон ба ду хат дар Ландан аст, ки ба эҳтимоми интишороти H&M Media анҷом гирифтааст.

Ин маҷмӯъа дар он сӯи хат мухотибе дорад, ки гоҳ маъшуқ асту гоҳ мавтани шоъир ва маъшуқаш, аммо мавзӯъи гуфтмон сарзаминест, ки ба ҷабри рӯзгор аз ҳувияти худ дур уфтода ва дар ғам ғунуда ва ёрои расидан ба худро надорад. Шоъир китоб мешавад, то ин оломро бозгӯяд:

Қалбамро ба муътабартарин интишороти ҷаҳон хоҳам дод,
Ба номи душанбеҳои ғамгинам
Чопаш хоҳам кард.
Ҳоло дар дастони ту
Бо набзҳоям китобе шудаам.
Ангуштҳоятро
Рӯи вожаҳоям мегузорӣ
Ва ман сатрҳое ҳастам, ки ба чашмони беқарори ту нигоҳ мекунам...
...
Мӯи дарозат
Гаҳгоҳе
Рӯи ҷилдам мерезад
Ва ҳоло ман китоби беқарорам...
Ва ту ҳанӯз ба вожаҳои ман фикр мекунӣ...

Ва шоъир, парешон аз парешониҳо, ба шеъри худ паноҳ мебарад:

Ҷуғрофиёи ятими ман,
Нашршуда
Дар ҳар марзи бесарбоз,
Паёмбарат куҷост?
Ба кадом торих
Муъҷиза хоҳад кард?
Зеботарин хоки танҳо!
Зеботарин шеъри ғурбат!
Бе ту
Оромишам танҳо
Забони модарист
Ва ин шеър,
Ки танҳоиамро
Дар оғӯш мегирад
Ва эҳсоси захмдидаамро
Паноҳ медиҳад...

Эҳсоси ятим будан дар маҷмӯъа мавҷ мезанад ва "ятим" басомади қобили таваҷҷуҳе дорад:

Хоки покдомани ман!
Базудӣ
Туро ҳама хоҳанд шинохт...
Вожаҳоятро, ки дар хоки ятим
Пинҳон шудаанд.

Ҳамонанди эҳсоси дилтангӣ барои забони модарӣ, ҳамроҳ бо шаммае аз умед:

Дер ба дунё омадам,
Дилам танг мешавад барои забони модариам.
Медонам
Вожаҳои ғамгини ман
Базудӣ
Растагор хоҳанд шуд...

Ва дубора дар яъс фурӯ меравад ва рустамона ба Шағғод меандешад:

...Аммо талаф шудем; гуноҳе надоштем,
Шаб пушти шаб саҳар шуду моҳе надоштем.
Рустам шудему охири "Шаҳнома" хуш набуд,
Мурдем лаҳза-лаҳзаву чоҳе надоштем.
Чун рӯд омадем ба ҳар пастие фуруд,
Чун обшор ҷуз дара роҳе надоштем.
Мехостем мард бимонем ҳамчу кӯҳ,
Пиндоштему пушту паноҳе надоштем...

Ҳисси ғурбат хасисаи аслии ин дафтарчаи шеър аст; ҳисси ғурбати шоъире дар ватани хеш ғариб. Ӯ рафтори рӯзгорро бо пиндору кирдори худ яке намебинад ва худашро Хуршеди табъидшуда дар рӯз меангорад, ки маҳкум ба сӯхтану сохтан аст ва ба пайкори шаб меравад. Ва ҳамчунон метарсад аз ин ки мабодо худаш набошад; мабодо дар ҳоли иҷрои барномаи фарде дигар бошад ва ҷадал мекунад, ки ҳамоно худаш бимонад:

Метарсам аз ин ки ба ту нигоҳ кунам,
Метарсам аз ин ки сарамро поин нигаҳ дорам.
Метарсам аз ин ки ту набошӣ,
Метарсам аз ин ки ман худам набошам.

Ҳар пора аз шеъри Рустами Аҷамӣ анбоне аз пурсиш аст, ки бар хони рӯзгори тоҷикон паҳн шуда:

Зода шудам,
Як калима изофа шуд бар ҷаҳон.
На танҳо як калима,
Ҳамон нахустин ашкҳоям
Доиратулмаъорифе буд, лабрез аз маъонию суол.

Ва гоҳ Рустам ба воқеъиятҳои беъотифаи рӯзгор ба ҳадде наздик мешавад, ки вожагонаш ба шуъури мо юриш мебаранд ва бо лагад онро бедор мекунанд:

Вақте ту нестӣ,
Дастҳои ман диктотур мешаванд,
Ба ҳам мепечанд,
Маро тозиёна мезананд.
Ва ангуштони ҷаллодам
Пайдарпай бо оташи сигор нафасамро мебуранд.

Нафаси Рустами Аҷамӣ, аммо, бо ин нафасҳо тоза оғоз мешавад, то нафасе тоза бар пайкари наҳифи порсии Фарорӯд бидамад. Дар ин маҷмӯъа ба гузиниши худи шоъир бархе аз тозатарин офаридаҳои суннатӣ ва навини ӯ гирдоварӣ шудааст. Ин дафтарча роҳес ба ҷумҳурии ғамгини шоъир, ки дар абёти ӯ гиря мекунад.

_{"Ҷумҳурии ғамгини ман",
Рустами Аҷамӣ
Ношир: H&S Media
180 сафҳа
15 дулор
Торихи интишор: 10.04.2012}

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن

وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن

چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت

دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب

باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند

چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم

سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب

جمله می‌داند خدای حال گردان غم مخور

حافظا در کنج فقر و خلوت شب‌های تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

در این کتاب  مهمان برخی از شخصیت های برجسته ی جهان می شویم که  در دو قرن گذشته به عنوان روشنفکر ظهور کرده اند و تاثیر زیادی در زندگی مردم و اجتماع گذاشته اند و عامل اساسی در شکل دادن جهان مدرن امروز می باشند. بد نیست چهره های اصلی این بزرگان را بشناسیم بزرگانی که خیلی ها از آن ها پیروی کرده اند  و حالا هم به عنوان روشنفکر از آنها پیروی می کنند.

این کتاب به دلیل تشریح دقیق از روحیات و زندگی خصوصی  سرشناسترین روشنفکران جهان نظیر – روسو،مارکس،تولستوی،همینگوی، راسل،ساتر،برشت،چامسکی،و... - که به صورت اسطوره های " خطا ناپذیر " در آمده اند قابل اهمیت است که چگونه روشنفکران هم می توانند بیش از سایر افراد بشری گرفتار ضعف ها و توهم های انسانی باشند.!

خواندن این کتاب را به شما دوستان عزیز توصیه می کنم .

نویسنده: پالجانسن / مترجم : جمشید شیرازی/1386 تهران / انتشارت فرزان .

Равшанфикрон

Дар ин китоб меҳмони бархе аз шахсиятҳои барҷастаи чаҳон мешавем,ки дар ду қарни гузашта ба унвони равшанфикр зуҳӯр кардаанд ва таъсири зиёде дар зиндагии мардум ва дар раванди сиёсӣ ва иҷтимоъӣ давлатҳо доштаанд ва омили асосӣ дар шакл додани ҷаҳони мудерни имрӯз мебошанд. Бад нест чеҳраи аслии ин бузургонро бишносем,ки хелеҳо аз онҳо пайрави кардаанд ва ҳоло хам ба унвони равшанфикр аз онҳо пайрави мекунанд.

Ин китоб ба далили ташреҳи дақиқ аз руҳиёт ва зиндагии хусусии саршиностарин равшанфикрони ҷаҳон назири- Руссу, Моркс, Тулустуй , Ҳемнигвей, Россел, Сортыр, Брешт, Чомскӣ ва ...ки ба сурати устураҳои " хато нопазир " даромадаанд қобили аҳмият аст,ки чигуна равшанфикрон ҳам метавонанд беш аз сойири афроди башарӣ, гирифтори заъфҳо ва таваҳумҳои инсонӣ бошанд.!

Хондани ин китобро ба шумо дустони азиз тавсия мекунам.

Нависанда: Павл Ҷонсун / Мутарҷим: Ҷамшед Шерозӣ / 1386 Теҳрон / Интишороти Фарзон...

بال های کبوتران

چون پرچم کشورم می لرزند

باد های رنگارنگ

دسته دسته ازصحرا ها می آیند

و می برند مو هایت را

چشمانت را

و خودت را

دوست من!

پنهان شده است در چشمان بیدارت

آه هزاران روستا

و جاده ها

من از عقب مانده ترین نسل این جاده ام

و می بوسم جهان سومم را چون قرآن

و این کوچه ها را چون نان

بر می گردند سربازانت

اعدام من

در خاک تو با شکوه است

هزاران روستا آه می کشند

و هزاران گل می رویند

اینک کبوتران دسته دسته

احساس من شده اند

نوروز فصل عشق و شادی بر تمام دوستان خوبم مبارک و باشد که با شیرینترین و زیبباترین لحظه ها باشید...
Навруз фасли ишқ ва шоди бар тамоми дӯстони хубам муборак, ва бошад ки бо ширинтарин ва зеботарин лаҳзаҳо бошед

دلبرکا! بی تو روزگار ندارم

تو وطنی، بی تو من دیار ندارم

بی تو اَیا  شهسوار قصه ی رستم

بازوی جنگ سفندیار ندارم

در شبِ زندانِ تلخ و تیره چو بیژن

ماهکِ نازم ستاره زار ندارم

لیلیِ من سرنوشت لیل و نهارم

آه کجایی که غمگسار ندارم!؟

طایر بی باغم و بهارکِ بی کس

باغکِ من! بی تو شاخسار ندارم

واژه ی شعرِ منی که  بی تو همیشه

چون غزلِ عاشقان قرار ندارم

دلبرکم ! نوبهار غنچه ی قلبم

تو گلی و بی تو من بهار ندارم...

***

Дилбарако! бе ту рӯзгор надорам

Ту ватанӣ, бе ту ман диёр надорам

Бе ту - аё! шаҳсавори қиссаи Рустам

Бозӯи ҷанги Сифандиёр надорам

Дар шаби зиндони талху тира чу Бежан

Моҳаки нозам ситоразор надорам

Лайлии ман сарнавишти лайлу наҳорам

Оҳ куҷоӣ, ки ғамгусор надорам!?

Тойирӣ бебоғаму баҳораки бекас

Боғаки ман! бе ту шохсор надорам

Вожаи шеъри манӣ,ки бе ту ҳамеша

Чун ғазали ошиқон қарор надорам

Дилбаракам! навбаҳори ғунчаи қалбам

Ту гулию бе ту ман баҳор надорм.!

Зеботарин китоби фалсафа аст, ки то ҳол хондаам. Нависандааш Юстейн Гордер,таърихи фалсафаро аз оғози пайдоиш то давраи муосир ба забони сода дар қолиби румон ва достон ба дусторони фалсафа такдим мекунад.Ин китоб то кунун ба 54 забони дунё баргардонда шуда ва илова бар он аз рӯи китоб филмӣ ҳам сохта шудааст.Ин китоб ба моҷароҳои духтари чаҳордаҳ сола ба номи " Суфи Омундсин " ки бо модараш зиндагони мекунад мепардозад. Суфи дар ибтои достон аз як нависандаи ношинос номаҳои дарёфт мекунад,ки дар он суолҳои монанди " Ту кистӣ? " ва " Ҷаҳон чи гуна ба вуҷуд омадааст? " навишта шудаанд. Баъд аз муддате Суфи бастаҳои бузургтаре дарёфт мекунад,ки оғози омӯзиши фалсафа бо забони сода барои ӯ ҳастанд. Юстейн бо зиранги ва сабке зебои,ки дорад мухотабро ба дунбол кардани достон мекашонад, дар ҳақиқат омӯзиши фалсафа дар қолиби достон,ки барои ҳар шахси хушоянд ва зебост. Суфи баъд аз муддате, фиристандаи ношиноси номаҳояшро мешиносад ва ӯ Суфиро қадам ба қадам аз оғози пайдоиши фалсафа аз тамаддуни Юнони бостон ва зуҳӯри масеҳият ва таъсири он рӯи фалсафаи Юнонӣ қурӯни Вусто то даврони Ренсонс, Борук ва Рамонтизм ошно мекунад. Танҳо омили муҳими, ки мухотабро ба дунбол кардани ин китоб мекашонад ғайр аз омӯзиши фалсафа, моҷароҳои ҷолиб байни Суфи ва модараш ва дӯсташ ба номи Ювоно аст, ва ҳамчунин лаҳни достон, ки бештар  шабиҳе достонҳои навҷавонона аст ва ин худ, нуқтаи мусбат барои мухотаб дар хониши китоб аст.Нависанда: Юстейн Гордер / Мутарҷим Ҳасани Комшод / Теҳрон - Интишороти  Нилуфар

دنیای سوفی

زیباترین کتاب فلسفه است که تا حال خوانده ام نویسنده اش یوستین گردر تاریخ فلسفه را از آغاز پیدایش تا دوره معاصر به زبان ساده در قالب رمان و داستان به دوستاران فلسفه تقدیم می کند. این کتاب تا کنون به 54 زبان دنیا برگردانده شده و علاوه بر آن  از روی این کتاب فیلمی هم ساخته شده است.

این کتاب به ماجراهای دختر چهارده ساله به نام " سوفی آموندسین " که با مادرش زندگانی می کند می پردازد. سوفی در ابتدای داستان از یک فرستنده ی ناشناس نامه هایی دریافت می کند که در آن سوال هایی مانند " تو کیستی " و " جهان چگونه به وجود آمده است؟ " نوشته شده اند. بعد از مدتی سوفی بسته های بزرگتری دریافت می کند که آغاز آموزش فلسفه با زبان ساده برای او هستند. یوستین با زرنگی و سبکی زیبایی که دارد مخاطب را به دنبال کردن داستان می کشاند در حقیقت آموزش فلسفه در قالب داستان که برای هر شخصی خوشایند و زیبا است. سوفی بعد از مدتی فرستنده ی ناشناس نامه هایش را می شناسد و او سوفی را قدم به قدم از آغاز پیدایش فلسفه از تمدن یونان باستان و ظهور مسیحیت و تاثیر آن روی فلسفه ی یونانی، قرون وسطی تا دوران رنسانس، باروک و رومانتیسم آشنا می کند.تنها عامل مهمی که مخاطب را به دنبال کردن این کتاب می کشاند، غیر از آموزش فلسفه، ماجراهای جالب بین سوفی و مادرش و دوستش به نام یووانا است و همچنین  لحن داستان که بیشتر شبیه داستانهای نوجوانانه است و این خود نکته ی مثبت برای مخاطب در خوانش کتاب است.

نویسنده : یوستین گردر / مترجم حسن کامشاد / تهران – انتشارات  نیلوفر

بعد از تو مادر در رگ ما رونق ماندن نبود

حتی برای اشک های ما دگر دامن نبود

یک تکه باران هم گذر در کوچه های ما نکرد

از صبح تا شب گر چه هرچه بود جز مردن نبود

بعد از تو مادر  طفل تو پیراهنِ چل تکه شد

عیسای من! حتی برای وصله یی سوزن نبود

 وقتی جهان از سینه ام آتش فشانِ شعله هاست

مادر نمی دانی که جز آتش فشانم تن نبود!

من خسته تر از هر دل غمگینِ دنیای توام

بگذارتابوت مرا .....وقتی وطن - میهن نبود

با قاب عکست تا سحر درد دلی می خواستم

بغضِ گلوی ما شکست و فرصت گفتن نبود ...

سیاوش  در سال 1963 میلادی در روستای محنت آباد ناحیه ی وخش متولد و در سال 1985 از دانشگاه ملی تاجیکستان فارغ التحصیل شده است ...سیاوش غیر از زبان فارسی به زبان روسی هم شعر می سراید و برخی از اشعار شاعران روس را نیز به زبان فارسی ترجمه کرده است.سیاوش با جان طبیعت همصحبت و همنشین است و می توان او را در شمار شاعران موفق نسل جدید تاجیک بعد از زمان شوروی دانست که با مضمون تازه به غزل رنگ و روی تازه بخشیده اند...

" چشمه ثواب " نشر ادیب، سال 1990، دوشنبه،  نام مجموعه شعر ایشان است...

1

تو اندوه پر از عصیان و شور کیستی دریا؟

ز سر بگذشته جان ناصبور کیستی دریا؟

در این هنگامه های خاکساری های خاک آلود

چنین پاکزه و زیبا غرور کیستی دریا؟

زمین چندی است دیگر گریه کردن را نمی داند،

تو در مژگان او اشک بلور کیستی دریا؟

در این دوری که ناجور است ساز زندگی اینسان

نوای دلنوازتار جور کیستی  دریا؟

که را  توعاقبت تا محفل خورشید خواهی برد؟

تو آغاز ره پرنور دور کیستی دریا؟

هر آنکه در تو می میرد، تو می اندازیش بیرون

که را خواهی  پذیرا بود؟ گور کیستی دریا؟

2

انتظاران تو را صبح دميدن دير شد
دوستداران تو را پيغام ديدن دير شد
چشم يعقوب از غبار ديدن تو كور گشت
صبر تيغي شد به جان ، پيك رسيدن دير شد
ياد تو در لابلاي بال هايم جا گرفت
اين كبوتر نامه شد ، اما پريدن دير شد
تا سراخباري زدم ، خون ريخت از ناخون من
زخم دل خود زخمه شد ، اما شنيدن دير شد
آن نگاه شوق از چشمان عاشق ريخت ، ريخت
آمدي، دير آمدي، هنگام ديدن دير شد
يك قيامت آرزوي ديدن تو داشتم
اين چمن سبز است اما آن چميدن دير شد
جز پشيماني ام از مهماني دنيا نبود
پشت دستي تا گزيدم پا كشيدن دير شد
تا ز گرد هستي ام گفتم فشانم آستين
از غبار نيستي دامن كشيدن دير شد
بس هنر كردي ايا صياد، اينك شاد باش
با قفس خو كرد اين وحشي ، رميدن دير شد
آنقدر پرپر زدم در اين قفس كاي واي من
هم قفس بشكست و هم بالم ، پريدن دير شد